Het gevoel er niet bij te horen? Een buikje hebben? Yes, ik weet hoe het voelt

Als dochter van een militair ben ik vaak verhuisd, waardoor ik telkens opnieuw ‘de nieuweling’ was op school. Wat deze periode nog zwaarder maakte, was dat ik als jong tienermeisje niet alleen beoordeeld werd op mijn karakter maar ook op hoe ik eruitzag en wat ik droeg – en ja, een gele jas van 101 Dalmatiërs hielp daar eerlijk gezegd niet echt bij. Omdat ik altijd al klein en mager was, hoefde ik nooit op mijn eten te letten… tot ik alleen ging wonen en er op korte tijd ineens een ‘buikje’ verscheen. Niet reusachtig maar het was er en het maakte me nog onzekerder dan ik al was. Ik probeerde kleine dingen aan te passen maar intensief sporten of streng diëten voelde als een brug te ver (jep, ik had wel wat drempels te overwinnen). Dus werd ik een expert in verbergende kledij [lees: zwart, de juiste motieven, …], vermeed ik foto’s en bleef ik dat buikje – soms bewust, soms onbewust – stilletjes veroordelen.

Pas jaren later bracht het toeval – of was het mijn buikgevoel? – mij in aanraking met integraal orthomoleculaire therapie. Voor het eerst in mijn leven leerde ik op een dieper niveau hoe mijn lichaam werkt en besefte ik dat ik eigenlijk niet zo gezond bezig was als ik dacht, ondanks het feit dat we op dat moment ons brood zelf bakten, enkel water dronken en hoofdzakelijk vegetarisch aten. Een eerste aanpassing zorgde er al na een week voor dat ik niet in een hangry monster veranderde wanneer ik geen snack bij me had. Ik was superverbaasd, maar kon alleen maar constateren dat het werkte. Mijn lichaam werd sterker en ook slanker, en dat – grappig genoeg – net wanneer ik niet meer met mijn uiterlijk bezig was.

Nu ik zelf een dochter van negen heb, zie ik ook andere mama’s die hun uiterste best doen om hun kind dat gevoel van zelfzekerheid mee te geven en ik wil hen daar graag mee helpen.